Gerechtsjournalistiek onder de loep

Een kritische blik op de relatie tussen media en justitie

Alea iacta est

leave a comment »

Als het doek valt

De teerling is geworpen. Els Clottemans is schuldig. Ze is veroordeeld tot een gevangenisstraf van dertig jaar wegens de moord op Els Van Doren. Vertel ik hiermee iets nieuws? Natuurlijk niet, u heeft allen de krant – al dan niet online – gelezen, naar de radio geluisterd, het journaal bekeken en twitter gevolgd. Zou er iemand in Vlaanderen rondlopen die nog niet van de befaamde parachutemoord heeft gehoord? Neen. Tenzij je de laatste weken ondergronds hebt doorgebracht – sorry Chili -, weet je wat er gebeurd is. Iedereen is op de hoogte van de hele geschiedenis, smeuïge details incluis.

Met dank aan de media

We konden er ook niet omheen. We werden om de oren geslagen met informatie over het proces, de beschuldigde, de familieleden van het slachtoffer, de advocaten van de verschillende partijen. Het hield niet op. En nu? We hebben een uitspraak en een strafmaat. Komt hiermee een einde aan het mediacircus? Heel eerlijk? Ik denk dat het nog niet voorbij is. Hoewel het gemediatiseerde proces ten einde is, gaat de zoektocht naar een zondebok onverminderd voort.

Gerechtsjournalisten krijgen dezer dagen allerlei verwijten naar het hoofd geslingerd. Ze zouden sensatiebelust, respectloos en nietsontziend te werk zijn gegaan. Er wordt volop gesuggereerd dat het proces in de pers werd gevoerd en dat de niet-aflatende media-aandacht het proces en zeker de juryleden heeft beïnvloed. Er was inderdaad geen gebrek aan updates en live-uitzendingen. Dat de pleidooien deels en de uitspraak integraal werden uitgezonden, was voor menigeen een brug te ver. O wee, de zonde. Ik voel de opiniestukken nu al komen.

Lees de rest van dit artikel »

Advertenties

Written by siljadecock

24 oktober 2010 at 18:59